Liewe Kinders en alle mammas wat hier lees

Ek kry deesdae baie “searches” oor babaliedjies of oumaliedjies. Wel, soos julle eintlik al weet, HET ons so ‘n liedjie, ‘n baie spesiale liedjie, want dit ons familie se eie liedjie!

Dit het so gekom: Soos julle weet, is ons  familie mos super vrugbaar. So het my ouma en oupa niks minder as 12 kinders gehad nie! Die 11 wat grootgeword het, het ook almal hulle eie kinders gekry en nou is hulle kinders besig om weer kindertjies te kry. My eerste kleinkinders is sommer ‘n tweeling!

Maar nouja, met 12 kinders in die huis, was daar seker vir ‘n baie lang ruk altyd babatjies in die huis. Met julle ouma tweede oudste en Oom Henry net ‘n entjie jonger as sy, veronderstel ek dat hulle baie keer babatjies aan die slaap moes sing. En toe maak oom Henry hierdie liedjie.

Dis ‘n eenvoudige liedjie, gemaak deur ‘n laerskoolseuntjie,( of wie weet hou oud hy was- was hy al ooit in die skool?) - maar so treffend en lekker om te sing -wat is nou mooier en meer eie aan ons omgewing as ‘n klein babaskilpadjie?- maar bowenal: babatjies hou daarvan! Hulle raak sommer tjoef-tjaf salig aan die slaap met hierdie liedjie. Nou, ek weet nie of babatjies weet wat klein skilpadjies is nie, maar ek verseker julle die liedjie werk!

Dis dan seker ook hoekom die liedjie in die geheue van die familie bly voortleef het, en al die Falck kinders ( die 11 wat grootgeword het), dit weer vir hulle kinders gesing het. En hulle kinders het dit weer vir HULLE kinders gesing, en nou sing julle dit weer vir julle kinders ( en hierdie ouma vir haar tweeling kleinkinders!)

Ek self het eers die liedjie vir die eerste keer gehoor toe julle ouma vir jou aan die slaap gesus het, Leanie.Nee, dis nie waar nie, ek is mos self met hom aan die slaap gesus, maar ek kan dit mos nou nie onthou nie. ”Waar kom Ma nou aan daardie liedjie?” het ek verbaas gevra, want ek het gedog ek ken omtrent al die wiegeliedjies in Afrikaans. Toe vertel sy my die storie.

Die liedjie het dadelik my herinner aan ‘n dag, jare gelede, toe ek ‘n klein dogtertjie was. Ons het daar naby Robertson in die berg gaan uintjies ( ek is nie seker van die woord nie- dis sulke lang wit wortels wat onder die grond groei en baie lekker), soek, toe ons  ’n klein skilpadjie onder ‘n bossie sien sit.  Dit was die mooiste dingetjie en ek wou hom so graag hê. My nefie, Harry, het die skilpadjie vir my bo in sy hempsakkie ingesit. Soos die oggend aangegaan het, het hulle my vertel van die arme skilpadjie wat nou ongelukkig gaan wees, ens, en op die ou einde het ons hom weer gaan terugsit – onder ‘n bossie.

Sedertdien het ek gehoor hoe tannie Lydia dit sing en by navraag ken al die Falcke toe die liedjie.

Nou het ek die liedjie neergeskryf. Sover ek weet is die die heel eerte keer wat die liedjie op papier geskryf word – en dit het my die ganse nag geneem, omdat ek aanmekaar die een fout na die ander gemaak het, en omdat hierdie rekenaar vannaand sy eie willetjie het, nes ‘n stout kind. Maar hier is hy nou, min of meer net so, en as iemand wat hier lees dit vir sy babatjie wil sing, is hy welkom- saggies oor en oor, en vervang soms die woord mooi met kleine.

Nouja, dis middernag en ook slaaptyd hier!

Lekker slapies.

Mamma

KOPIEREGWAARSKUWING: Niemand mag hierdie musiek publiseer in ‘n boek, fotokopieer en versprei of kommersieel sing of opnames van maak sonder die skriftelike toestemming van Mnr Henry Falck of sy nageslag nie. Indien u dit ooit wil doen, kontak my deur middel van hierdie blog. Op las.

het nie nou tyd nie

anders werk dag nie uit nie……..

‘n halfuur later -

ek lees nog sterk!

Herriemerrie,

Maankind,

Toortsie,

Olga,

Son

Ook ander waar ek baie uitkom.

TV het krag verloor

selfs Boek kom flouerig voor

dis nou Blogland vir my!

Wag- ek’t baie werk!

Kom nou, Krap! Wees sterk!

Daar is dus min patroon in die lewe van ‘n seegogga, behalwe dat hulle lief is vir knibbel – aan enigiets wat enigsinds lyk of dit geëet kan word.  Slaaptye is ook anders as die van  ander seegediertes, Soms is dit in die middel van die dag, soms in die middel van die nag, afhangende van omstandighede.

Om te illustreer, word net een dag, vandag, in die lewe van ‘n seegogga beskryf:

Ons noem maar hierdie seegogga Krappie, hoewel sy soms meer gogga as krap is.

Vanoggend het Krappie swaar wakker geword omdat sy gisteraand sommer baie laat gaan slaap het, en omdat Wagter, haar troetelvis, in die middel van die nag haar kom wakker maak het. Hy wou graag uitgaan om te kyk of alles nog veilig is en of daar nie vreemde seekatte is om te jag nie.

Krappie lê nog so in haar onder haar seegraskombersie, toe sy skielik besef: Sy moet op! Daar’s baie werk om te doen! Sy moet see toe!

Sy bid vanoggend vinniger as gewoonlik haar oggendgebedjie, spring op en skarrel gou rond in haar huisie, gee haar troetel seekatjies kos, haal haar blou seevoëltjie uit sy hok sodat hy kan rondvlieg, kry skoon beddegoed wat sy in krapmandjies pak en maak vir haar en haar man, mnr Krap, warm bruin oggendsap wat darem bietjie krag vir die dag gee. Mnr Krap benodig iets by sy werkklip, en omdat hulle net een seeperd het, moet hulle gou eers daar aangaan. Toe moet sy eers weer by die blaarbank aangaan. Ai, daar is ‘n hele spul krappe , visse en ander goggas en sy moet lank wag voor hulle haar kan help.

Nou is Krappie regtig laat. Sy jaag op haar seeperdjie strand toe. Dit neem so ‘n halfuur om daar te kom. Daar is 3 seehuisies wat moet skoon sodat ander goggas daar kan kom vakansie hou, maar vandag is daar net tyd om een skoon te maak,waarin 2 vakansiegoggas gaan kom bly,  omdat sy vroeg weer terug moet wees vir die seeskool.

Die een huisie waarin die vakansiegoggas kom, is net mooi amper reg, toe haar seeskulp suis in haar ore. Dis twee verliefde goggas wat tog asseblief vannaand in een van haar huisies wil bly, want dis mos Valentynsdag. Krappie moet nou ekstra vinnig woel, want nou het sy twee huisies wat moet skoon voor 1 nm en sy het eintlik net beplan om die vuil beddegoed te kom haal.

Sy woel en wikkel en werk. Die seeskulp suis weer. Dis mnr Krap wat haar herinner dat sy nie moet laat wees nie. As Krappie so seehuisies toe gaan, gaan kuiers sy gewoonlik na die tyd eers by Parrie, die pylstert, voor sy teruggaan, of so nie, gaan loer sy na die groot vuurtoring, Toortsie se liggie, maar vandag is daar nie tyd nie. Krappie spring op haar seeperd en nadat sy hom lekker kossies gegee het, laat waai hulle teen dubbele spoed terug na haar blyplek. Daar gryp sy net haar boeke en laat waai skool toe.

Dis Dinsdagmiddag en deesdae leer sy ander seekrappies van die brein , die sintuie , neurone en allerhande snaakse goed. Sy moet net so hard soos hulle leer, want sy het al so ‘n bietjie vergeet net soos daardie heksie wat ons mos ken. Van 2-3.30nm is Krappie net besig met die Biologie. Toe jaag sy huis toe, want die raam-krewel wat vir haar werk, is net tot 4nm daar en hulle moet gou ‘n raamprobleempie oplos. Krappie het mos haar eie klein besigheidjie by die huis. Sy sit prentjies van die ander goggas se kinders in mooi raampies.

By die huis gekom, sê Krappie se man dat hy darem nou baie honger is, wat van ‘n lekker seeburger met seeslaai by? Krappie spring weer op haar seeperdjie en jaag na die haaie se winkel toe. Daar kry sy seeblare, en ronde sponsies waarmee sy burgers gaan maak. Sy het mos nog bietjie seekossies om binne-in te sit.

Krappie gooi die eerste bondel wasgoed in die maalgat en toe maak sy seeburgers. Maar ai, sy mors! Haar blou voëltjie het ook  intussen ‘n paar potjies seespeserye omgestamp. Hy was mos heeldag alleen in haar kombuisie en het lekker gespeel met al die bakkies en potjies.

Na ete raak Krappie baie lui, maar tyd vir stilsit is daar nie vandag nie. Die eerste bondel wasgoed moet oor die klippe gegooi word dat dit kan droog, die blou voëltjie moet sy aandkossie kry en in sy hokkie gesit word, die 2 troetel seekatte soek ook alweer kos en Wagter, die troetelvis, wil ook graag iets lekkers eet. Die tweede bondel wasgoed kom in die maalgat en nou gaan knip Krappie gou 60 hartjies uit rooi seegras. Dis mos vandag Valentynsdag en by mnr Krap se werk is daar ‘n spesiale Valentynsdansie. Een van haar kinderkrappies wil graag uitvind hoe ‘n mens Valentysnkossies maak, en Krappie druk haar seeskulp so met een knyper vas terwyl hulle praat.

Krappie gaan help mnr Krap by die Valentynsdans , maar toe dit stil word, neem hy haar huis toe sodat sy verder kan klaarkry met alles wat sy nog moet doen. Die tweede bondel word opgehang, die derde bondel word in die maalgat gegooi, die kombuisie, wat ‘n groot gemors is, word skoongemaak; skottelgoed, die eetskulpe, die koraalkassies, die perlemoenvloer, alles word skoongemaak sodat daar darem bietjie orde kan wees.

Die derde bondel is intussen klaar gewas, maar Krappie is nou lui. Sy sal hom uithaal sodat die vierde bondel in die maalgat kan kom, maar sy gaan nie nou in die donker die wasgoed oor die klip gooi nie. Dit kan maar kan maar lê tot moreoggend, want daar is iets wat Krappie nou baie graag wil doen voordat sy in haar warmwaterpoeletjie gaan ontspan en onder haar seegraskombersie gaan slaap-  en dis eintlik al die volgende dag!

Sy gaan na haar seekommunikasiekanaal en met haar voorste knypertjies  tik sy vinnig op die swart perriwinkle skulpies.

Daar tik sy:” ‘n Dag in die lewe van ‘n seegogga”.

Sometimes, on a warm summer’s night  when the moon is full and the stars are bright,      I remember.

Die botteltjies word weer gebruik! Vir groenvyekonfyt, vir knope, ( of spelde), vir kinders se flitskaartjies, albasters, tuisgemaakte badsout, penne en potlode, vishoeke,skroefies en spykers of whatever, ja, selfs vir lourierblare, maar julle kan verseker wees: iemand gaan dit gebruik. En as iemand dit wil gebruik, wil hulle die ETIKET AF hê!!!

Wie wil nou sy pronk appelkooskonfyt in ‘n botteltjie sit waarop Mayonaise geskryf staan? En wie wil sy tuisgemaakte chutney in ‘n botteltjie sit met grondboontjiebotter op geskryf?  Of sy kersies in ‘n fishpaste botteltjie?

Kom by, word wakker, wees gebruikersvriendelik en have a heart! Gebruik ( en vervaardig) gom etikette wat weer maklik kan aftrek! Daar bestaan sulke etikette op die mark. Gaan kyk maar hoe lekker trek  die mooi Poncho bottel se etikette af. Geen lê in warm water nie, geen spiritus, terpentyn of harde geskrop en gekrap nie. Hy trek sommer maklik en skoon af, net so droog. Die vervaardigers het geweet almal gaan hulle mooi bottels weer wil gebruik.

So julle ander - gaan drink ‘n Poncho en word wys!!! (no pun intended)

Namens alle gefrustreerde huisvroue en recyclers wat probeer om julle mooi houers ( waarvoor ons duur betaal het) weer vir iets nuttigs te gebruik, en ook namens myself wat ‘n ganse aand hier staan en skrop en nog bittermin uitgerig het.

Ons restourant is verkoop( jippieee!), en bokse en bokse oortollige souse, speserye en whatnot, staan skielik my huis vol ( Ai tog , gee my krag!). Dis nou behalwe die hele boks goed wat net mooi by die voordeur besluit het om te breek en te val.

Skielik lê daar op die voortrappies ‘n hoop heel peperkorrels, ‘n halfsakkie meel, ‘n hele houer( lees 1 liter!) se pietersielie, sout, vlapoeier,  oreganum, meat tenderiser, borrie, kerrie, braaivleisspeserye, bruinsuiker en watnog. Ek dog eers ek kan iets red, maar besef toe dat dit nie sal werk nie.  Ek tuinslang die goed af, maar dit is soveel dat dit ‘n hele “modderdam” by die voorhekkie maak, voor dit uiteindelik af straat toe. Maar nou nog, 3 dae later, kry jy die lieflikste geur as jy die tuinpaadjie opstap en as jy mooi kyk, sien jy peperkorreltjies aan die kant van die paadjie lê.

Alles is egter nie verlore nie! Behalwe die souse wat ek nog nie gebêre het nie ( waar moet ek plek vind?), is hier in my kas: 2kg gemaalde swart peper, 2 kg broodkrummels, 5 liter rys,  en 12 ( TWAALF sê ek jou!) literhouers vol….lourierblare! Dan is hier verskillende soorte braaispeserye in literhouers te kus en te keur, souse wat skrik vir niks , 5 liter olyfolie , ten minte 5 liter slaaisous, tartaresous, mayonaise, asyn ens ens ens. Ek het nou alles wat ek nodig het om kos mee te maak  –  behalwe die kos self.

Ek moet lag, ek wat so min  speserye gebruik, in ‘n gesin wat nie groot ryseters is nie, en  wat feitlik nooit slaaisous gebruik nie. Maar ek het ‘n plan! (If life throws you lemons, make lemonade!)

Soos die verskeidenheid geure en kleure van al hierdie kruie en speserye,  so is die lewe ook – vol geure en kleure! Soms val iets, en raak weg, soms het mens oorvloed, al is dit dalk nie dit waarvan jy wou gehad het nie. Hoofsaak is: Die lewe is ‘n avontuur. Beskou hom so en jy sal nooit verveeld wees nie!

Die lig blink op die water en die bootjies is kleurvol. Die vuur brand gesellig en die geur van gebraaide vis en see is soet in die neusvleuels. Die see se sagte geruis en die gesellige geroesemoes van stemme van ander wat ook die aandlug  hier by die see geniet, maak die aand net nog meer spesiaal.

Dis net jy wat ontbreek!

Groetnis aan jou wat hier lees,

hier vanuit die Pelikaan, hier vanaf my gunsteling sitplek.

My perlemoen is op pad…..

Sjoe, hoe water my mond nou vir iets lekkers! As jy wil weet( en ek WEET jy wil), al hierdie resepte( en nog baie meer!) kom uit Toortsie se eie persoonlike resepteboekie, “Tameletjie Toortsie.”

En ek is die gelukkige wenner van so ‘n boekie!!!( Jammer vir julle ander ouens wat te laat julle name op die pay it forward speletjie gesit het, né!) Dis ook al die derde keer dat ek iets wen! Ek het my heerlike Toortsiebeskuit lankal opgeëet en beplan nou my jaar met Xena se oulike foto-kalender.

En hier is nou die tameletjie: ek moet nou ook iets wat ek self gemaak het weggee aan die eerste 5 van julle wat hier antwoord.

Wat kan ek tog maak wat darem oulik en bruikbaar is? Ek kan nou aan net mooi niks dink nie! Ek het mos reeds ‘n boekie gegee, en ‘n raampie. Wat maak ek nog? Roomyskoeke? Dit sal smelt.  Het ek te gou deelgeneem?

Eintlik kan ek alles doen behalwe koekies en beskuit bak en naaldwerk doen. ( dit beteken eintlik ek kan niks anders doen nie, behalwe om te verf en te teken)

Sal moet dink, diep dink( sug…).

Maar skryf tog maar julle name hier vir ‘n verrassingsgeskenkie, hoor!

Sekere mense was egter bo die reëls verhewe. Die HK’s het nou en dan ‘n manskoshuis se HK genooi vir aandete, en dan is daar vir hulle ‘n pragtige spesiale tafel in die eetsaal gedek, kompleet met bottels wyn op die tafel. Ons ander gewone pleps was maar lekker jaloers as ons die HK’s so ‘in style” sien sit by die pragtig gedekte tafel met die mooi manne as geselskap.

Een aand sit ek en my 5 goeie vriendinne toevallig naby die HK tafel en eet. Toe hulle al geselsend met die manne uitstap, let ons op dat daar ‘n onoopgemaakte bottel wyn op die tafel agtergebly het. Dadelik werk ons koppe in die hoogste versnelling. Ons is mos ook lus vir ‘n bietjie wyn!

Christine, die kalmste en besadigdste onder ons, moet die wyn vat. Rina het ‘n trui by haar, waar in die bottel weggesteek kan word. Alles word mooi beplan, en ewe ongemerk staan ons op, Christine vat so onopsigtelik moontlik die bottel en weg is hy in die trui. Ons stap met ons harte in ons keel, maar ons hou ons ‘pose’ tot in die kamer.

In die kamer was dit natuurlik ‘n ander storie! Ons wou ons byna doodlag en het dadelik ons koffiebekers gegryp en die wyn gedeel, saam met nog ‘n paar ander vriende op ons vloer. Ag, ons het maar elkeen seker ‘n kwart bekertjie wyn gekry , maar dit was die idee wat getel het!

Nie lank nie, toe word daar kwaai oor die interkom afgekondig:”Sal die dames wat die bottel wyn uit die eetsaal verwyder het, dit asb onmiddellik na ontvangs toe bring”. Ons het gekrul van die lag, maar was  ook maar bietjie bekommerd. Wat as hulle ons sou uitvang?

Hierdie afkondiging word ‘n paar keer deur die aand herhaal, met toenemende dreigemente by.   Teen díe tyd was die hele koshuis al in rep en roer oor die bottel wyn wat gesteel is.

Ons groepie vriende het almal op die eerste vloer van die ses -verdieping gebou gebly , want ons het spesiaal die kamers op hierdie vloer gekies omdat ons almal bymekaar wou wees. Ons besluit toe om te wag to net na 12 wanneer al die seniors al in is en daar niemand meer op voordeurdiens is nie.

Toe sluip ons af met die leë bottel en gaan sit  hom op die ontvangstoonbank by die voordeur neer, en kondig af: “Dames, die bottel wyn is by die voordeur,”  en laat spaander terug trappe op.

Toe kom ons weer af, kamtig  ewe verbaas, saam met die res van die koshuis se 600 nuuskierige meisies. Daar op die ontvangstoonbank staan die leë bottel wyn toe met ‘n strikkie om sy nek.

En tot vandag toe, weet ‘niemand’ wie die bottel wyn gevat het nie!

Ons restourant is toe, die finansies beroerd en die werk skaars. Die huishulp het nie opgedaag nie( sy weet dit nog nie, maar sy het ook nie meer ‘n werk nie) en van alle dinge, het die besem verdwyn.

Maandag het ons ingeval met moeilike raamwerk wat more moet klaar, die huurders wat gister in my “grênd” huis sou intrek het volstrek geweier, omdat daar blykbaar erens muf is( asof daar erens hier ‘n strandhuis SONDER muf is),  en die berge en berge wasgoed kry nie einde nie.

John Kannemeyer, aangetroude familie en vriend, is oorlede en hierdie week my liewe nefie se seun, in die fleur van sy lewe.

Maar “onsh shal nie gaan lê nie!” soos my goeie vriend Philip eenkeer gese het.Dit was nou toe ek en hy moes gaan marknavorsing doen na ‘n heelnag kuier en geen slaap nie. Ja, dit was in die goeie ou dae daar in ou Johies toe die lewe nog ‘n lied was, elke dag ‘n avontuur, die liefde volop, so ook die geld.

En as ek beroerd beswaard klink, dan is dit nou eenkeer maar so. Maar ek belowe, EK BELOWE, dat die res van die jaar nie so treurmare sal wees nie! Hier is baie goed wat ek moet skryf. Die storie van die wyn, die bababoek, nog twee treinstories, ‘n paar seestories, ag en ook die juffroustorie, as ek vir hom moed kry.

Kom ek word dus bietjie positief, soos Toortsie ons leer:

Ek is dankbaar vir ‘n wonderlike warm vakansie weer soos jarelaas. Elke dag was mooier as die ander en om te swem in die lou water ‘n wonderlike voorreg, veral toe ek na die swoeg in die hitte gister, met hoogwater die reuse branders in die soldatepoel kon ervaar- te heerlik om so af te koel!

Ek is so dankbaar vir my pragtige en gesonde 3 dogters. Ek dank God elke dag vir die genade. Die tweelingetjie is ook so pragtig en ontwikkel so mooi. Wat ‘n voorreg is dit nie om Skype te hê en hier te kan sien hoe die tweetjies daar in Holland rondkruip nie!

Ek het nog ‘n dak oor my kop, kos om te eet en  voel self ook heel gesond. Ek weet nie vir hoe lank nie, maar is vol moed dat dit nog ‘n hele ruk sal aanhou!

Ek het mos ‘n nuwe laptop wat werk – ek moet dit net gebruik vir bemarking en werksoek, en ek het die ongelooflike internet wat jou alles vertel wat jy wil weet.

En ja, ek het selfs ‘n blog waar ek nou bietjie kon stoom afblaas!

Voorwaarts, 2012!