Kraterstories: Ons gaan Rose Show toe!

Dis lankal tyd dat ek vertel van die Rose Show.

Kyk, ek is mos Bredasdorp se roomyskoektannie. Veral vroeër jare het ek omtrent vir elke kinderpartytjie ‘n roomyskoek gemaak: katkoeke, teddies, trolle, watookal. Die koeke moes in die vrieskas bly en is verkieslik die dag voor die verjaardag afgehaal sodat die koek mooi kliphard kon vries voor die partytjie.

Soms het mense egter nie ‘n geskikte vrieskas gehad nie. Hierdie spesifieke naweek, jarre gelede voordat ons nog selfone gehad het, sou die dame Saterdagmiddag 2nm ,net voor die kindjie se partytjie, gou die koek kom haal en ek het pligsgetrou gesorg dat die koek al die Vrydag klaar was.

Die Saterdagoggend staan ek en die kinders luilekker op. Manlief was uithuisig vir werk. Die lieflike dag lê wyd en oop voor ons. By ons plaaslike supermarkie trek ‘n plakkaat ons aandag: Greyton, daardie pragtige kunsdorpie, het hulle jaarlike “ROSE SHOW” vandag, en net daar besluit ek en my 3 dogters: Ons gaan Rose Show toe! Op Greyton! Ek reël dat ek die sleutel vir die huis in my posbus sou laat sodat die koek 2nm beskikbaar sou wees vir die klant.

Ons wikkel en roer en toe is ons op pad. By Van Brakelstoor besluit ons om die kortpad deur die plaaspaaie te vat: die ry is mos deel van die avontuur. En dit is ook net so. Op ‘n sekere bult is daar skielik 2 sekretarisvoëls reg voor ons in die pad! Om een van naby te sien is klaar ‘n baie skaars ding, maar twee! Op ‘n ander draai ry ons verby ‘n pragtige plaaswerf. Sjoe – groot en baie netjies. Ons sing en gesels en is vrolik.

Net toe, net toe ons amper by die N2 is, tref die skoot koue water my:” Ma, wat van die roomyskoek?” – Die roomyskoek in die vrieskas. Die een wat die vrou 2 uur vanmiddag kom haal. Ek het vergeet om die sleutel in die posbus te gooi!

Ek maak plan. Ons draai gou om. Dit naaste telefoon sal by daardie pragtige plaasopstal wees, besluit ons. Daar gekom , klop ons en roep, maar daar is nie ‘n siel op daardie werf nie. “Hulle is natuurlik almal by die Rose Show!” besluit ons.

Dan maar verder terug.

Ons kom by ‘n kleinerige huisie met ‘n 6 voet hoë doringdraad heining om. Agter die heining is ‘n gevaarlike wolfhond besig om ons wantrouig dop te hou. Ons waag dit nie te naby die hek nie, maar gelukkig loer daar ‘n ou tannie uit. Ek verduidelik dat ons dringend ‘n telefoon nodig het, en sy laat ons binne. Sy het sowaar nog een van daardie fone wat met ‘n ronde skyfie werk waarmee mens skakel, so ‘n regtige groot swart outydse telefoon.

My buurvrou, Elsabe, het my lank gelede reeds gewys hoe ek by my eie deur kon inbreek met ‘n kredietkaart, maar ai, Elsabe is nie tuis nie! Ek bel gou my buurvrou met die twee tienerseuns oor die straat en gee gou vir hulle ‘n les hoe om in te breek. Hulle moet asb my deur oopmaak met die kredietkaart sodat die vrou haar roomyskoek kan gaan uithaal, en dan sal ek weer vir haar vertel dat die deur oop is. Maar ai, tieners of te not, hulle kry dit nie reg nie. Na meer as ‘n driekwartuur se heen en weer skakel en ‘n ou tannie wat al wantrouiger na my staar, ten spyte daarvan dat ek haar sal betaal, laat weet die bure dat hulle dit glad nie regkry om my deur oop te maak nie.

Daar is net een genade. Ons moet terug. En vinnig! Dis net ‘n uur voor die partytjie begin. Ons kyk nie meer vir mooi voëls , plaashuise, landerye en blou berge nie. Ons jaag, so vinnig soos die grondpaaie ons toelaat – terug Bredasdorp toe.

Net mooi so 2nm is ons terug by die huis. Teen die deur is daar ‘n briefie: “Ons het dit toe reggekry. Die seuns het jou diefwering van die katte se venstertjie afgeskroef en ingeklim om die deur oop te maak en toe die diefwering weer aangeskroef.” ‘n Vinnige loer in die vrieskas bevestig dit: die koek is klaar weg.

Nouja. Al die gejaag verniet. Ons het toe maar gaan roomys eet.  Maar wat ‘n avontuurlike dag: Die dag toe ons na Greyton se Rose Show toe gegaan het!

003

Posted in kraters en ander skandes (humor), Los opdrifsels | Tagged | 8 Kommentaar

Adam Small en ek

As eerbewys aan Adam Small, reblog ek hierdie post.

Seegogga se Bloggie

Vannaand moes ek ‘n tweede gedig op Facebook plaas in ‘n gedigplaas-uitdaging.  Ek plaas dit sommer ook hier.

My keuse is’n gedig van Adam Small. Hy het destyds by Maskew Miller gewerk en toe hy tydens besoek op Kimberley was, het ek hom gevra om my Afrikaanse matriek en 9’s te kom toespreek oor sy gedigte en veral ook sy boek Oos Wes Tuis Bes Destrik Ses. waaroor ek mal was en was nuut op die rakke was. Di was April 1975. by die Elizaberth Conradieskool vir fisiese gestremde leerlinge. Dit is nou net mooi 40 jaar gelede!

Ek was so opgewonde dat so ‘n beroemde dramaturg en digter bereid was om ons te kom toespreek. Ek het ‘n mooi tafel gedek met allerlei lekker eetgoedjies en die hele personeel ook genooi om te kom luister en na die tyd saam tee te drink en gesellig te verkeer.

Adam Small…

View original post 256 more words

| Lewer kommentaar

A is vir Appel, P is vir Peer

A staan vir appel 001

Nouja die foutjies sal nie uitgesluit bly nie. Die korrekte spelling is Quebec en dit moet wees : waar IN die wereld is ek ( ipv is) , maar ek ganie nou alles oordoen nie!

Posted in gedigte en rympies (seestrome van verlange), Los opdrifsels | Tagged , , , | 18 Kommentaar

EK MIS JOU!!!

Liewe Bloggie

Elke aand voor ek gaan slaap, dink ek aan jou – met liefde. En dan dink ek: ek het nie nou tyd nie, ek sal more….. en moreaand is dit weer te laat. Dan loer ek gou na jou stats, en sien dit groei en jy word meer en meer gelees, al skeep ek jou so af. Ek dan lees ek gou een van die skrywetjies wat mense weer gelees het, maar wat ek self dalk lanklaas gelees het … Ag Bloggie, dan kry ek soms foutjies, maar ek dink daar is nie tyd om nou reg te maak nie, ek sal later. Jammer man. En dan is ek dankbaar oor die mense wat nog lees. En hartseer omdat hulle nie daardie goed lees wat my naaste aan die hart le nie……. ag liewe Bloggie, Ek is lief vir jou. EN EK MIS JOU!!!

Liefdegroete tot volgende keer.

Jou Seegogga

 

 

Posted in Los opdrifsels | 15 Kommentaar

Laaste skryfgedagtes voor Kersfees

‘n Jaar is verby – dis Desember, Kersfeestyd. Ek vra myself af: Waar het my bloggie heen verdwyn?  Wat het gebeur dat ek opgehou skryf het? Baie aande het ek hier gesit en dink ek moet ietsie skryf – maar wat? En hoe langer die tyd verbygegaan het, hoe minder het ek geweet wat.

As mens so lanklaas iets gesê het, moet jy tog iets belangrik sê as jy weer begin, en daarom word dit al moeiliker en moeiliker om weer te begin. Van uitstel kom  afstel sowaar.

Ek verwonder my aan Toortse, Kameel en al julle ander wat van krag tot krag gaan. Toortsie het selfs ‘n boek aan die kom en haar kop loop oor van idees. Myne loop leeg.

Ek het onlangs vir Amos vd Merwe ontmoet. Waar kry hy die tyd om die pragtige boek, ‘KLEUR’  oor Randall Wicomb te skryf , en nog sy lieflike ROLBOS stories  ook te blog?

As jy wil skryf, is die beste oefening natuurlik om elke dag te skryf.  Skryf skryf, maak nie saak wat nie. Dus skryf ek nou hier, maak nie saak wat nie. Eendag sal daar weer doel in die skryfwerk kom. En dan sal ek julle vertel van nog engele op my paaie – die aand toe ek die bok getref het , miskien ‘n boekresensie of twee, en die storie van die juffrou en Lawrence,  wat ek nog altyd wou vertel, en die ou storie van Struisbaai se pelikaan  en natuurlik verder werk aan ouma se bababoek.

Maar nou is dit eers somer, son, see en wasgoed- berge en berge wasgoed, huurders, besoekers, familie.

Daarom wens ek almal van julle ‘n baie geseende Kersfeestyd toe – ‘n Tyd wat gevul is met Goddelike Liefde en Vreugde. Mag dit met julle almal baie goed gaan.kerfeeskers 001

Ag en gee tog asseblief vir my Stille Nag se pragtige ou ( regte) woorde terug!

 

 

 

| 18 Kommentaar

Pros’t

Pro’st

Daar’s baie te sê vir gedigte en wyn –gedigte en wyn 001

So na aan ons vreugde so digby ons pyn.

En om saam te drink en saam te lees

vergroot die genot, verminder die vrees.

Ja, daar’s baie te sê vir gedigte en wyn  –

Hoe soet is ons vreugde en hoe diep is ons pyn.

( geskryf Junie 1979 na 6 mnde op Stellenbosch waar my nefies my die wynkultuur geleer het)

Posted in gedigte en rympies (seestrome van verlange), Los opdrifsels | Tagged , , , | 12 Kommentaar

Oor mense wat mal is

Vannaand moes ek ‘n tweede gedig op Facebook plaas in ‘n gedigplaas-uitdaging.  Ek plaas dit sommer ook hier.

My keuse is’n gedig van Adam Small. Hy het destyds by Maskew Miller gewerk en toe hy tydens besoek op Kimberley was, het ek hom gevra om my Afrikaanse matriek en 9’s te kom toespreek oor sy gedigte en veral ook sy boek Oos Wes Tuis Bes Destrik Ses. waaroor ek mal was en was nuut op die rakke was. Di was April 1975. by die Elizaberth Conradieskool vir fisiese gestremde leerlinge. Dit is nou net mooi 40 jaar gelede!

Ek was so opgewonde dat so ‘n beroemde dramaturg en digter bereid was om ons te kom toespreek. Ek het ‘n mooi tafel gedek met allerlei lekker eetgoedjies en die hele personeel ook genooi om te kom luister en na die tyd saam tee te drink en gesellig te verkeer.

Adam Small het baie mooi met die kinders gesels en vir die gehoor van sy gedigte voorgelees en verduidelik. Hy het ook my boek geteken. Toe dit teetyd is , verdwyn al die personeel soos groot spelde en ek en Adam Small bly feitlik alleen agter by die teetafel.

Na die tyd vind ek uit dat die personeel smoorkwaad was omdat ek sowaar vir hom uit ons gewone teekoppies uit laat drink het en nog verwag het dat hulle ook saam moet drink in dieselfde lokaal.

Ek hou so baie van hierdie gedig oor die afbreek van distrik 6. Niemand kon dit mooier gesê het nie..

Proud ou gabouproud ou gabou 001 (913x1280)
pathetic pêllie
stil ou
djy fancy djy staan nog
one-way
djy fancy nog; one day, one day?
‘Is wishful thinking daai
proud ou gabou
pathetic pêllie
quiet ou
djy word gedemolish sê ek vi djou!
Wat was djy?
‘n Cash-store?
‘n Kerk?
Ma daai was once upon a time, pêllie,
once upon a time…
Nou wiet ek nie exactly wát is onse crime
ma ek en djy
is suppose’ om te wiet crime doesn’t pay!
So pêllie,
dis geskryf en gesign en dis ‘n must
djy sil vanish hieso in ‘n cloud of dust!

Hoor djy die perepote van die bullodozers?

Ek sil djou mis…
Nou sak djou kop
Nou briek djou hart
Ko lat ons hyl dan, ma nie te hard nie
oor mense wat mal is, pellie,
soes djy val…
dja, mál, pêllie

En nou is ou Antjie Krog, wat ook so pragtig dig, weer mal.

Posted in die tale wat ons praat, gedigte en rympies (seestrome van verlange), Los opdrifsels | Tagged , , , | 13 Kommentaar