Die Juffrou en Lawrence

“Vra vir Lawrence, Juffrou! Hy weet. Hy het mos eers by die veearts gewoon.”

Die juffrou staan met ‘n boks vol klein pasgebore katjies. Dit is duidelik dat die mammakat dood of weg is, want hierdie katjies is papnat en yskoud en baie honger. Dit is haar tweede dag by ‘n skool vir fisiese gestremdes in Kimberley, die delwersdorp waarvan die paaie soos doolhowe loop.

Die kinders bring  ‘n langerige skraal seun met strooihare daar aan. Ja, hy weet waar die veearts bly en sal saam met haar ry.

Lawrence vertel haar dat hy in pleegsorg by die veearts was, maar toe hy tiener word, wou die veearts hom nie meer hê nie. Hy is by die skool omdat hy ‘n lekhart het, maar hy gaan in die middel van die jaar sy laaste vakke afskryf  en dan gaan hy uit. Hy kom van Durban af, waar hulle hom by sy ma weggevat het en in pleegsorg gesit het vandat hy 2 jaar oud was.  Hy was al by baie verskillende plekke in pleegsorg, maar niemand wil hom hê nie.

Die juffrou luister stil. Die seun is heel emosieloos toe hy vir haar vertel.

Gewapen met medisyne en tietiebotteljie ry sy en Lawrence terug koshuise toe.

By die skoolgronde wag ‘n siedende skoolhoof hulle in. Hoe durf Lawrence saam met haar gaan? Hy weet mos hy het geen voorregte nie en mag nie die skoolgronde verlaat nie! Hy moes dit vir die juffrou gesê het! Hy word onmiddellik nog verder gestraf, en die juffrou voel baie sleg. Dis mos eintlik haar skuld, sy het hom saamgevra, maar die hoof is onverbiddellik. Lawrence is ‘n roker, en rokers verbeur al hulle voorregte.

Lawrence laat die skoolhoof se tirade soos water van ‘n eend se rug afloop. Emosieloos loop hy weg.

‘n Paar weke later gesels sy en ‘n paar ander onderwysers oor die leerlinge en toe kom die vraag: ” En hoe is Lawrence in jou klas? Kan jy hom beheer?”

Sy is verbaas om te hoor dat almal baie probleme met Lawrence het. Hy steur hom glad nie aan dissipline nie.  Hy minag die skoolhoof en doen enige iets om hom te treiter. Hy sal bv verby hom loop in die gang en dan ‘n snedige opmerking maak. As hy aangespreek word, sal hy sy skouers optrek, gmf” sê, en smaal.. Geen straf raak hom aan nie en eintlik doen hy net wat hy wil. Hy weet ook dat hy nie lyfstraf mag kry nie (daardie jare normaal in skole), omdat hy mos die hartdefek het.

Weens sy gedragsprobleme is Lawrence ná die veearts nywerheidskool toe, maar agv sy hart moes hy toe na die skool vir gestremdes kom vir spesiale oefeninge en terapie. Hy is eintik uit die skool verban, maar kan bly tot Juliemaand, wanneer hy sy laaste vak afskryf en dan sy st 8 serifikaat kan kry. (In hierdie skool kon kinders volgens hulle eie tempo vorder en bv matriek oor 2 jaar doen. Ander standerds se vakke is die helfte in Desember afgeskryf en soms in Julie. Baie leerlinge was ouer as wat mens normaalweg  sou verwag, en Lawrence is reeds 18 jaar oud.)

Die juffrou kan dit byna nie glo nie. Sy is nie juis goed met dissipline nie, maar in haar klas sit Lawrence tjoepstil soos ‘n engeltjie. Sy weet skaars dat hy daar is.  Hy doen selfs sy huiswerk. As sy iemand nodig het om bv die bord skoon te maak, is Lawrence die eerste een om te help. Is dit dalk omdat hulle “partners in crime” was?

As hy haar so help aan die einde van ‘n periode, gesels sy met hom. Sy vertel hom van die katjies se vordering  en vra uit oor sy toekomsplanne. Nee hy wil wegkom uit die skool, teruggaan Natal toe. Sy suster is daar. Miskien kan hy werk kry in ‘n fabriek.

Op ‘n dag stap sy in Kimberley se strate. Op die randsteen naby haar motor se parkeerplek, sit ‘n droster en slaap met sy kop in sy hande. Hy is langerig en maer met ligte hare. “Lawrence oor ‘n paar jaar!” flits dit deur haar kop. Die beeld bly haar by .”Lawrence, wat gaan van jou word?” dink sy. Dit maak haar oneindig hartseer, maar wat kan sy doen? Oor net 3 maande gaan Lawrence uit, die wye wereld in en weg.

Op sy laaste dag draai Lawrence  in die gang voor haar deur rond totdat sy alleen in haar klas is. Toe kom hy in om haar te groet. Die juffrou het vir hom ‘n afskeidsgeskenk gekoop: iets wat dalk vir hom kan rigting gee op sy pad.. Hy  is Engelssprekend en die sy het vir hom ‘n “Good News for Modern Man”  gekoop. Dis was destyds ‘n nuwe bybelvertaling wat maklik en lekker lees met informele taal en prentjies. Lawrence is nie iemand wat baie emosie toon nie, maar hy lyk tog  verras en belowe dat hy dit sal lees.

En toe is hy weg.

‘n Jaar het verbygegaan. Toe vra een van die seuns in die siekeboeg vir haar onverwags  of sy vir Lawrence onthou. Ja, hoe kan sy hom ooit vergeet? Sal sy vir hom skryf? Nee, dit gaan sy nie doen nie, hy kan mos maar vir haar skryf as hy wil. “but will you answer him if he writes?” Ja, dit sal sy beslis doen.

Nie lank daarna nie, kom daar ‘n blou briefie aan. Dit is snaaks opgevou soos die tieners van destyds gedoen het, en in Lawrence styl, sonder  hoofletters, punte en kommas, vertel hy dat hy in Durban woon, by ‘n fabriek werk en ‘n ambag volg. Hy gaan ‘n “boilermaker” word . Hy woon in ‘n hostel en was nou onlangs in die hospitaal na ‘n streetfight met iemand.

” I want to buy myself a bike one of these days I still read the bible you gave me the only reason why I did not write before is because I was afraid you would not answer I hope you do your ex-pupil Lawrence”

So het haar briefwisseling met Lawrence begin. Hy het vertel hoe dit met sy werk  gaan, hoe hulle hom PE toe gestuur het vir ‘n kurses, hoe hy goed vorder met my sy ambagskap, hoe hy in ‘n woonstel ingetrek het , hoe hy steke moes kry na nog ‘n streetfight en hoe hy die Bybel geniet wat sy vir hom gegee het – altyd  alles in een asem. Sy het bemoedig en positiewe kommentaar gegee en skoolnuus vertel. Lawrence het nooit te lank gedraai om te antwoord nie. Hy is nie meer met die gansters vriende nie, want hy wil fokus op sy toekoms en vermy nou die streetfights. Hy spaar hard vir sy motorfiets.

Nadat hulle vir meer as ‘n jaar so korrespondeer het,  skryf hy: ” I bought myself ‘n motorbike my heart is packing up and I will have to go to the hospital one of these days…”

Die juffrou het geanwoord en hom sterkte toegewens,  maar Lawence het nooit weer terug geantwoord nie.

So 3 maande later kry sy ‘n briefie in ‘n vreemde handskrif. Dit is van Lawrence se suster, waarin sy die juffrou bedank vir haar vriendskap met Lawrence. en haar meedeel dat hy twee maande tevore gesterf het aan sy hart. Hy was ‘n maand lank in die hospital, maar die dokters kon niks vir hom doen nie.

Al hierdie dinge het meer as 40 jaar gelede gebeur, en die juffrou het oud geword. Maar daardie eerste briefie van Lawrence is een van die mooiste goed wat sy ooit gelees het. En as sy so terugdink aan haar jare as onderwyseres, is daar, behalwe haar immigrante kinders, een ligstraal: een iets van waarde: Lawrence.

Posted in Vertelling: Die Juffrou en Lawrence | 17 Kommentaar

A is vir Appel, P is vir Peer

A staan vir appel 001

Nouja die foutjies sal nie uitgesluit bly nie. Die korrekte spelling is Quebec en dit moet wees : waar IN die wereld is ek ( ipv is) , maar ek ganie nou alles oordoen nie!

Posted in gedigte en rympies (seestrome van verlange), Los opdrifsels | Tagged , , , | 14 Kommentaar

EK MIS JOU!!!

Liewe Bloggie

Elke aand voor ek gaan slaap, dink ek aan jou – met liefde. En dan dink ek: ek het nie nou tyd nie, ek sal more….. en moreaand is dit weer te laat. Dan loer ek gou na jou stats, en sien dit groei en jy word meer en meer gelees, al skeep ek jou so af. Ek dan lees ek gou een van die skrywetjies wat mense weer gelees het, maar wat ek self dalk lanklaas gelees het … Ag Bloggie, dan kry ek soms foutjies, maar ek dink daar is nie tyd om nou reg te maak nie, ek sal later. Jammer man. En dan is ek dankbaar oor die mense wat nog lees. En hartseer omdat hulle nie daardie goed lees wat my naaste aan die hart le nie……. ag liewe Bloggie, Ek is lief vir jou. EN EK MIS JOU!!!

Liefdegroete tot volgende keer.

Jou Seegogga

 

 

Posted in Los opdrifsels | 15 Kommentaar

Laaste skryfgedagtes voor Kersfees

‘n Jaar is verby – dis Desember, Kersfeestyd. Ek vra myself af: Waar het my bloggie heen verdwyn?  Wat het gebeur dat ek opgehou skryf het? Baie aande het ek hier gesit en dink ek moet ietsie skryf – maar wat? En hoe langer die tyd verbygegaan het, hoe minder het ek geweet wat.

As mens so lanklaas iets gesê het, moet jy tog iets belangrik sê as jy weer begin, en daarom word dit al moeiliker en moeiliker om weer te begin. Van uitstel kom  afstel sowaar.

Ek verwonder my aan Toortse, Kameel en al julle ander wat van krag tot krag gaan. Toortsie het selfs ‘n boek aan die kom en haar kop loop oor van idees. Myne loop leeg.

Ek het onlangs vir Amos vd Merwe ontmoet. Waar kry hy die tyd om die pragtige boek, ‘KLEUR’  oor Randall Wicomb te skryf , en nog sy lieflike ROLBOS stories  ook te blog?

As jy wil skryf, is die beste oefening natuurlik om elke dag te skryf.  Skryf skryf, maak nie saak wat nie. Dus skryf ek nou hier, maak nie saak wat nie. Eendag sal daar weer doel in die skryfwerk kom. En dan sal ek julle vertel van nog engele op my paaie – die aand toe ek die bok getref het , miskien ‘n boekresensie of twee, en die storie van die juffrou en Lawrence,  wat ek nog altyd wou vertel, en die ou storie van Struisbaai se pelikaan  en natuurlik verder werk aan ouma se bababoek.

Maar nou is dit eers somer, son, see en wasgoed- berge en berge wasgoed, huurders, besoekers, familie.

Daarom wens ek almal van julle ‘n baie geseende Kersfeestyd toe – ‘n Tyd wat gevul is met Goddelike Liefde en Vreugde. Mag dit met julle almal baie goed gaan.kerfeeskers 001

Ag en gee tog asseblief vir my Stille Nag se pragtige ou ( regte) woorde terug!

 

 

 

| 18 Kommentaar

Pros’t

Pro’st

Daar’s baie te sê vir gedigte en wyn –gedigte en wyn 001

So na aan ons vreugde so digby ons pyn.

En om saam te drink en saam te lees

vergroot die genot, verminder die vrees.

Ja, daar’s baie te sê vir gedigte en wyn  –

Hoe soet is ons vreugde en hoe diep is ons pyn.

( geskryf Junie 1979 na 6 mnde op Stellenbosch waar my nefies my die wynkultuur geleer het)

Posted in gedigte en rympies (seestrome van verlange), Los opdrifsels | Tagged , , , | 12 Kommentaar

Oor mense wat mal is

Vannaand moes ek ‘n tweede gedig op Facebook plaas in ‘n gedigplaas-uitdaging.  Ek plaas dit sommer ook hier.

My keuse is’n gedig van Adam Small. Hy het destyds by Maskew Miller gewerk en toe hy tydens besoek op Kimberley was, het ek hom gevra om my Afrikaanse matriek en 9’s te kom toespreek oor sy gedigte en veral ook sy boek Oos Wes Tuis Bes Destrik Ses. waaroor ek mal was en was nuut op die rakke was. Di was April 1975. by die Elizaberth Conradieskool vir fisiese gestremde leerlinge. Dit is nou net mooi 40 jaar gelede!

Ek was so opgewonde dat so ‘n beroemde dramaturg en digter bereid was om ons te kom toespreek. Ek het ‘n mooi tafel gedek met allerlei lekker eetgoedjies en die hele personeel ook genooi om te kom luister en na die tyd saam tee te drink en gesellig te verkeer.

Adam Small het baie mooi met die kinders gesels en vir die gehoor van sy gedigte voorgelees en verduidelik. Hy het ook my boek geteken. Toe dit teetyd is , verdwyn al die personeel soos groot spelde en ek en Adam Small bly feitlik alleen agter by die teetafel.

Na die tyd vind ek uit dat die personeel smoorkwaad was omdat ek sowaar vir hom uit ons gewone teekoppies uit laat drink het en nog verwag het dat hulle ook saam moet drink in dieselfde lokaal.

Ek hou so baie van hierdie gedig oor die afbreek van distrik 6. Niemand kon dit mooier gesê het nie..

Proud ou gabouproud ou gabou 001 (913x1280)
pathetic pêllie
stil ou
djy fancy djy staan nog
one-way
djy fancy nog; one day, one day?
‘Is wishful thinking daai
proud ou gabou
pathetic pêllie
quiet ou
djy word gedemolish sê ek vi djou!
Wat was djy?
‘n Cash-store?
‘n Kerk?
Ma daai was once upon a time, pêllie,
once upon a time…
Nou wiet ek nie exactly wát is onse crime
ma ek en djy
is suppose’ om te wiet crime doesn’t pay!
So pêllie,
dis geskryf en gesign en dis ‘n must
djy sil vanish hieso in ‘n cloud of dust!

Hoor djy die perepote van die bullodozers?

Ek sil djou mis…
Nou sak djou kop
Nou briek djou hart
Ko lat ons hyl dan, ma nie te hard nie
oor mense wat mal is, pellie,
soes djy val…
dja, mál, pêllie

En nou is ou Antjie Krog, wat ook so pragtig dig, weer mal.

Posted in die tale wat ons praat, gedigte en rympies (seestrome van verlange), Los opdrifsels | Tagged , , , | 10 Kommentaar

Dis ‘n Nuwe Jaar en ons is deurmekaar

Liewe land, die jaar is amper om en ek het nog niks geskryf nie.
Nie gelukkige Nuwe jaar, nie, nie vakansiestories nie, nie diepe meditasies of lawwe kraterstories nie. Niks.
Pure luigeit!

Ter verskoning wil ek se dat hierdie Nuwe jaar dramaties is. Wow!

Te midde van vol vakansie huise en bondels en bondel en BONDELS wagoed, het my kinders van oorsee af weer terug geimmigreer, en Donderdagaand wat verby is, het my man gehoor dat hy Maandagoggend (vandag) op ‘n ander dorp begin werk.

Alles sou nog goed en wel gewees het, maar toe klik ek mos vannaand oudergewoonte op my stats om te kyk of iemand darem nog die bloggie lees, al het ek so lanklaas geskryf. AG NEE! WAAR IS DIE STATS???? Ek klik en druk en soek en uiteindelik kry ek die nuwe goeters waarvan ek sommer dadelik besluit ek nie hou nie. Hoekom is dit so ‘n gesukkel om daar uit te kom?

Nee-man WordPress! Ek wil ook nie soek na my dashboard nie. Bring terug al daardie opsies as ek op my krappie klik! ( of raak ek nou te oud vir nuwe dinge?)

Hoe voel julle?

Posted in Los opdrifsels | 29 Kommentaar